Hoe behaal ik mijn doel?

Afgelopen weken zie ik verschillende mensen worstelen met hun doelen. Niet verwonderlijk want 2017 is krap vier weken oud en veel mensen zijn bezig met hoe gaan we doen wat we hebben bedacht voor dit jaar.

Eigenlijk is dat vergelijkbaar met ‘goede voornemens’. Ik zag op verschillende social media een plaatje voorbijkomen waarin doelen van 2016 werden weggestreept en aangepast naar doelen voor 2017. Waarbij de doelen over het algemeen naar beneden werden bijgesteld omdat we constateren dat de doelen van 2016 eigenlijk niet gehaald zijn.

Ik vind dat een interessant vraagstuk: hoe behaal je nu je doelen? Zelf had ik ook wat goede voornemens voor 2017 en ik dacht ook bij mezelf: hoe ga ik deze nu halen? Hoe hou ik ze in beeld, monitor ik ze en zorg ik dat ik hier voortgang op boek?

Gezien de workshop ‘Visueel Communiceren’ die ik onlangs gevolgd heb, begon ik met het geheel in een tekening te zetten. Als ik dat dagelijks zie, dan word ik eraan herinnerd en blijf ik vanzelf gefocust.

Echter mijn gevoel zegt dat dit niet genoeg is: tenslotte als je ergens elke dag voorbij loopt zie je het op een gegeven moment niet meer. Ik moet ook mijn gedrag op bepaalde dingen aanpassen anders verandert er niks. Als ik bijvoorbeeld meer tijd wil voor mezelf, dan moet ik die tijd ergens wel nemen. Ik las in het kader hiervan twee interessante dingen die ik wel wil proberen, namelijk:

•       je moet je routines veranderen om je doel te bereiken
•       nieuw gedrag moet 66 dagen inslijten anders val je terug in je oude gedrag

Tijd voor een experiment: ik heb een nieuwe ochtendroutine bedacht met als doel meer tijd voor mezelf en tijd om de krant te lezen. Dit ga ik minimaal 66 dagen volhouden en kijken wat het resultaat is. 

Ook in de werksituatie loopt een nieuw experiment: we hebben met ons team een Obeya ingericht. Dat is een ruimte (letterlijk: grote kamer) waarin alle processen, projecten, doelen en visie visueel zijn weergegeven. In ons geval hangen er nu dus in een centrale ruimte grote vellen papier aan de muur. We hebben er een nieuwe bespreekcyclus bij, en komende tijd gaan we al doende uitvinden wat het ons oplevert. Overigens blijkt dat visueel maken nog lastig genoeg, maar het begin is er. Een mooie start van een nieuw jaar “Proberen en Leren!”

Heb je nog tips om ons op weg te helpen naar een goeie Obeya?

Proberen en leren tot nu toe ...

Terugkijkend op afgelopen week besef ik me dat mijn leukste afspraak voortgekomen is uit deze blog! We zijn deze blog nog niet zo lang geleden begonnen, gewoon om uit te proberen wat ons dit oplevert en te leren van deze ervaring. Ik wil graag delen wat het mij tot nu toe heeft opgeleverd.

Zoals gezegd afgelopen week leverde dit mijn leukste afspraak op! Een paar artikelen geleden schreef ik een blog over een kaizen en hoe men enthousiast aan de slag ging met een experiment. Maar dat daar enige tijd later toch de klad in kwam en de motivatie verdwenen leek om verder te gaan. Ik stelde mezelf in de blog de vraag: hoe kan dit en wat kan ik doen om dit in het vervolg anders te laten verlopen? Afgelopen week hadden we een intervisie-sessie hierover met zeer inspirerende mensen. En ik ben erachter gekomen dat eigenaarschap en urgentie hier de belangrijkste factoren bleken te zijn. Ik heb mezelf laten meeslepen en de verantwoordelijkheid in dit vraagstuk op me genomen. Daarbij vergeten mezelf de vraag te stellen: wie is de eigenaar? Wat is de urgentie dat dit probleem opgelost wordt? Mooie eye-opener voor mij! En mooi vergelijk naar wat ik in coaching doe: degene die tegenover je zit is de eigenaar en voelt de urgentie om het aan te pakken. In elk geval ben je als coach geen eigenaar en is je rol: de ander in beweging te krijgen. Deze openbaring levert mij op dat ik de komende week mijn agenda eens even onder de loep neem en kijk welke rol ik heb en hoe ik de meeting dus in ga. Eens kijken hoe dat werkt!

De blog levert op dat mensen ons hierop aanspreken en vragen wanneer de volgende blog verschijnt. Ok, dit betekent dat we dus voldoen aan een behoefte. Leuk om te weten! En het maakt dat ik dubbel zoveel zin heb om een nieuwe blog te maken.

Ik doe interessante nieuwe contacten op, bijvoorbeeld met iemand die een reactie gaf op onze blog over aanwezigheid op de werkvloer. Of zoals de intervisie-sessie van afgelopen week met mensen die ik anders niet gesproken had. 

Het geeft mij een reflectiemoment. Hoe was mijn week, wat heb ik meegemaakt, wat heb ik hiervan geleerd? Maar plaatst tegelijk dingen in perspectief. Waar mijn eye-opener tijdens de intervisie-sessie me misschien een kort moment een gevoel van 'falen' heeft gegeven, leert het me ook dit in een ander perspectief te bekijken. Namelijk wat fijn dat ik dit mag leren en de komende week een stukje beter mag doen. Daar heb ik namelijk zin in en krijg ik energie van!

Kortom in de korte tijd dat deze blog bestaat, heeft dit beweging opgeleverd. Als ik dan terugkijk naar de intentie en ideeën waarom we deze blog gestart zijn (zie plaatje) dan denk ik dat we op de goede weg zijn. Het geeft mij in elk geval een heel blij gevoel. 

Hoe maak ik mijn doelen waar?

Zo leuk, een aantal weken geleden heb ik me gebogen over mijn eigen missie, leefregels en doelen in het leven. Klinkt zwaar maar was eigenlijk heel leuk om te doen. Toen ik ermee bezig was vielen ineens ook wat stukjes in elkaar en ik kreeg het geheel vrij makkelijk op papier.

Zeer content met mijn missie gingen er een paar dagen voorbij, mijn leefregels en doelen in mijn achterhoofd. Ik dacht: ik kom er wel! Maar nu we zo’n drie weken verder zijn denk ik: goh wat stond er eigenlijk ook alweer in en hoe gaat het met mijn doelen en wat doe ik er nu eigenlijk mee?

Ik kwam tot de conclusie dat alles wel leuk op zijn plek gevallen was maar ik op deze manier mijn doelen niet ging halen. Alles gaat toch gewoon door zoals altijd en van 15 minuten mediteren en 30 minuten yoga per dag kwam nog steeds niks terecht. Er is altijd een excuus om het niet te doen :).

Met een van mijn doelen was ik wel al aan de slag gegaan. Ik vind mijn werk heel leuk, zo leuk dat ik zelfs nog iets meer ga werken. Maar ik wil ook graag mijn kinderen zien. Dus had ik bedacht: misschien moet ik ze naar school gaan brengen. Maar de A27 richting Utrecht in de ochtendspits is echt geen feestje. Bovendien vindt manlief het prima zo, dus op zoek naar een andere manier om toch wat momenten thuis te zijn.

Het plan is nu: vanaf de herfstvakantie twee dagen in de week om 15.00 thuis werken. Zo kan ik toch mijn uren maken en kan mijn oudste (10 jaar) kiezen of hij bij een vriendje wil spelen of thuis wil komen. De jongste (8 jaar) laten we nog even op de naschoolse opvang.

Ik vind het een mooie manier om uit te proberen of dit voor ons gaat werken. Voor mij ook weer een mooi voorbeeld van hoe vast je kunt zitten in je eigen overtuigingen. Wie pint mij vast om 36 uur op mijn werk te zijn? Niemand, o ja mijn eigen overtuiging ;) dat je 36 uur aanwezig moet zijn …. ???

Mezelf nu voorgenomen om al mijn doelen voor 2017 nog eens goed onder de loep te nemen. Om te kijken welke kleine stappen ik hierin kan nemen om ze te bereiken en experimentjes als hierboven te doen om los te komen van mijn eigen overtuigingen.

Kan dit overigens iedereen aanraden, het is echt leuk om met je missie etc bezig te zijn. Kijk op www.bepaaljerichting.nl voor wat tips.