Aanmoedigen zonder corrigeren

Altijd maar bezig zijn met verbeteringen is natuurlijk prachtig, maar er schuilt ook een risico in. Want als je altijd maar aandacht richt op de nog te verbeteren aspecten, bestaat het gevaar dat je daarmee de creativiteit van de betrokkenen dempt.

"Mooi werk! Maar hier en hier, en daar en daar hadden we (de ontvanger hoort: had je) het nog wel een tandje beter kunnen doen. Dus volgende keer daar nog beter op letten en dan komt het helemaal goed!"
De sandwich-methode (ook bekend als de feedback-hamburger) is slechts één voorbeeld van een goed bedoelde, maar waardeloze methode van complimenteren.
In de meeste gevallen blijft alleen de correctie hangen, en begrijpt de manager niet waarom er steeds minder nieuwe verbeter-ideeën geopperd worden.

Denk eens terug, wanneer heb je voor het laatst een compliment gekregen zonder dat daar meteen een suggestie (eufemisme voor correctie) voor verbetering bij zat? En wanneer heb je zelf voor het laatst iemand een compliment gemaakt en alleen maar aangemoedigd om door te gaan op de goede weg?

Afgelopen week heb ik tijdens een opleidingsdag meegedaan aan een experiment om zelf te ondervinden hoe krachtig zuiver aanmoedigen is:
Het experiment bestond eruit dat één van de deelnemers uitsluitend door middel van aanmoedigen een bepaalde taak zou moeten volbrengen zonder dat hij wist wat die taak was. Als motivatie hadden we afgesproken dat de groep zou klappen zodra de deelnemer acties ondernam die "in de goede richting" gingen. In alle andere gevallen zou de groep niks doen. Denk aan het spel "warm, warmer, koud, kouder" zonder het koude deel.
De groep had als taak bedacht dat de deelnemer in het experiment een blikje frisdrank zou moeten pakken uit een koelkast in de hoek van de lesruimte en deze aan een specifieke persoon in de groep aanbieden. In minder dan 10 minuten had de deelnemer deze opdracht uitgevonden en uitgevoerd!

Had de deelnemer het sneller kunnen doen als de groep ook had gecorrigeerd als de deelnemer de verkeerde kant op liep? Wellicht. Maar in dit experiment was er alle ruimte voor de deelnemer om zijn eigen creativiteit in te zetten en uit te proberen wat het meest werd aangemoedigd. Dit creëerde niet alleen een hele prettige werksfeer, maar ook een heel gemotiveerde deelnemer! En laten we niet vergeten dat het beoogde resultaat behaald werd, en nog snel ook...

Begrijp me niet verkeerd: als er echt iets mis dreigt te gaan is corrigeren en soms straffen goed of zelfs noodzakelijk. Maar er zijn meer wegen naar Rome. En verbeteren draait toch om het inzetten van de creativiteit en vindingrijkheid van alle medewerkers? Dus wat is er dan op tegen om de medewerkers het vertrouwen en de ruimte te geven om zelf te experimenteren, en alleen de succesvolle experimenten aan te moedigen?