De backhand...

Sinds april dit jaar zit ik op tennis. Overgehaald door mijn dochter en aangemoedigd door mijn man met wie ik tennisles heb, werk ik me elke week minimaal een uur in het zweet op de tennisbaan. Nou gaat dat over het algemeen vrij aardig: ik heb wat balgevoel, een goede conditie, redelijk flexibel, dus dat moet lukken zou je zeggen. Dat klopt dus ook: het gaat redelijk. In het begin moest ik wennen dat er een racket-afstand tussen mij en de bal zit: wat betekent dat je dus niet naar de bal toe moet rennen tot je er vlak voor staat ;).

Ik weet ook dat alle nieuwe dingen een kwestie van oefenen is, dus gun ik mezelf die tijd heus wel (rationeel gezien dan he).

Maar nu na een aantal maanden spelen begint het me wel te irriteren dat die backhand dus echt voor geen meter lukt. En als ik zeg voor geen meter, dan bedoel ik ook dat zodra ik een backhand moet spelen, de bal kneiterhard uit gaat, of tegen het net komt of gewoon totaal een andere richting op gaat dan ik heb bedacht had.

Na weken foeteren op mijn backhand, had ik het al bijna opgegeven en ging ik gewoon om de bal heen rennen totdat ik zo kon staan dat ik hem met mijn forehand kon spelen. Niet handig natuurlijk en zeker als je wat langer speelt (hoger niveau) ga je dit niet volhouden.

Mijn backhand moest geoefend worden!

Nu hebben we sinds drie weken een nieuwe trainer. Die mijn backhand bekeek en vroeg: “Waarom speel je niet met twee handen?”. Eeh nou omdat dat echt helemaal niet gaat. Jawel zei ze, probeer maar eens en zet dan je handen tegen elkaar aan en de onderste iets gedraaid. Mmm dat voelde onnatuurlijk, dus erg veel geloof had ik er niet in. Maar, je staat op de baan, dus doe je gewoon wat er gezegd wordt :). En geloof het of niet: mijn backhand deed het ineens!!! Wauw wat een goed gevoel geeft dat! Een paar kleine, specifieke aanwijzingen en ik kon gewoon weer verder met proberen en leren!

Ik leerde ervan dat specifiek gegeven aanwijzingen dus goed kunnen helpen om iets nieuws aan te leren. Ook al voelt het in eerste instantie niet alsof het gaat werken. Als je open staat om het in ieder geval te proberen, kan je daarna altijd nog besluiten of het voor jou wel of niet werkt. Natuurlijk is mijn backhand nog verre van perfect, maar nu ik weer vooruitgang zie is het ook weer leuk om er wekelijks aan werken. Mijn plezier erin en de uitdaging om die bal met mijn backhand in elk geval proberen te slaan is weer helemaal terug.

Zo werkt het denk ik ook op gebied van werk bijvoorbeeld: wanneer je iets nieuws moet aanleren kunnen kleine, specifieke aanwijzingen een groot verschil maken in de snelheid waarmee je iets aanleert of verandert. Probeer ze gewoon uit, wat heb je te verliezen?